تفاوت اصلی بین بازدارنده های شعله راکتیو و بازدارنده های شعله افزودنی روش استفاده و تأثیر آنها بر خواص پلیمر است.
بازدارنده های شعله واکنشی به عنوان مونومر در فرآیند سنتز پلیمر استفاده می شوند و از طریق واکنش شیمیایی به بخشی از زنجیره مولکولی پلیمر تبدیل می شوند. این نوع مولکول های بازدارنده شعله حاوی عناصر بازدارنده شعله ( مانند برم، کلر، فسفر و غیره) و گروه های عاملی واکنشی هستند که می توانند در فرآیند پلیمریزاسیون یا تراکم پلیمری واکنش شرکت کنند. شکل پیوند شیمیایی به ساختار پلیمری از مزایای بازدارنده های شعله راکتیو می توان به تأثیر کمتر بر خواص فیزیکی و مکانیکی و خواص الکتریکی پلاستیک ها، و ماندگاری طولانی مدت در آتش سوزی اشاره کرد. با این حال، معایب آن عبارتند از: قیمت بالاتر، انواع کمتر، و دامنه کاربرد باریک، معمولاً فقط برای پلاستیک های ترموست استفاده می شود، گاهی اوقات برای ترموپلاستیک ها استفاده می شود، و مقدار کاربرد نسبتاً کم است. حدود 10%-20% از بازدارنده‌های شعله را تشکیل می‌دهد 12.
بازدارنده های شعله افزودنی در طی فرآیند پلیمری، به شکل مایع یا جامد اضافه می شوند و در طی قالب گیری پلاستیک با پلاستیک مخلوط می شوند. این نوع بازدارنده و پلیمر تنها یک مخلوط ساده است، بنابراین در بهبود خواص بازدارنده شعله پلیمرها به طور همزمان، اغلب بر خواص فیزیکی و مکانیکی پلیمرها تأثیر می گذارد. از مزایای بازدارنده های شعله افزوده می توان به استفاده آسان، کاربرد وسیع، استفاده از بازدارنده های شعله کامل 80%-90%، اغلب در ترموپلاستیک ها استفاده کرد.
به طور کلی، بازدارنده‌های شعله واکنش‌پذیر از طریق واکنش شیمیایی با پلیمرها ترکیب می‌شوند، تأثیر کمی بر خواص پلیمرها دارند، اما هزینه آن بالا و دامنه کاربرد محدود است. ماده افزودنی بازدارنده شعله با اختلاط فیزیکی به پلیمر اضافه می شود، استفاده راحت است، کم هزینه است، ممکن است بر خواص فیزیکی و مکانیکی پلیمر تأثیر بگذارد.